Refleksje na dzień 7 kwietnia
Szeroki łuk wdzięczności
„Przemawiając w swoim i doktora Boba imieniu, z wdzięcznością oświadczam, że gdyby nie nasze żony – Anne i Lois – żaden z nas nie dożyłby początków AA.”
Czy jestem zdolny do tego, aby tak szlachetnie wyrazić hołd i wdzięczność mojej własnej żonie, rodzinie i przyjaciołom, bez wsparcia których być może nigdy nie byłbym dożył chwili, w której przekroczyłem próg AA? Popracuję nad tym i spróbuję dopatrzyć się ukazywanego mi przez moją Siłę Wyższą planu, który wiąże ze sobą nasze życia.
Przez poświęcenie do szacunku
Na samym początku poświęciliśmy alkohol. Musieliśmy to zrobić, gdyż w przeciwnym przypadku on zabiłby nas. Jednakże nie umieliśmy pozbyć się alkoholu nie zdobywając się na inne poświęcenia. Wygórowane mniemanie o sobie i myślenie pełne zafałszowań musiało zostać wyrugowane. Następnie musieliśmy zaprzestać samousprawiedliwień, litowania się nad sobą oraz złości. Musieliśmy poniechać zwariowanego pościgu za prestiżem osobistym i okazałym kontem bankowym. Musieliśmy wziąć na siebie odpowiedzialność za nasz pożałowania godny stan i raz na zawsze przestać obwiniać innych.
Czy to były poświęcenia? Niewątpliwie tak. Aby zdołać osiągnąć dostatecznie wiele pokory i szacunku dla siebie, by w ogóle móc pozostać przy życiu, musieliśmy poświęcić to, co było naszym najcenniejszym skarbem – naszą ambicję oraz naszą nieuzasadnioną dumę.
Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość, str. 367–368
Oddanie się
Prawdą jest, że jeśli oddamy naszą wolę i nasze życie naszej Sile Wyższej, nasze problemy zostaną rozwiązane. Łatwiej jest mówić tę prawdę, niż nią żyć.
Patrząc wstecz, widzimy, że podążanie za własną wolą spowodowało poważne problemy w naszym życiu. Dajmy tej prawdzie szansę. Módlmy się, medytujmy, słuchajmy i wierzmy.
Czy ja się oddaję?
Siło wyższa, pomóż mi przestać trzymać się tak mocno i mieć wiarę.
Dzisiaj oddam moją wolę mojej Sile Wyższej poprzez
Zasługiwanie na szczęście
Gdzieś w trakcie trzeźwego życia powinniśmy zdać sobie sprawę, że zasługujemy na szczęście. Jeśli szczęście nas omija, wina może leżeć w poczuciu winy z przeszłości. W przewrotny sposób możemy wykorzystywać nieszczęście jako pokutę za nasze przeszłe krzywdy.
Zasługujemy na szczęście, jeśli robimy rzeczy, które powinny przynosić szczęście nam samym i innym. Właściwe myślenie i życie jest drogą do szczęścia. Wypełnianie naszych zobowiązań wobec społeczeństwa i innych ludzi również przyczynia się do osobistego szczęścia. Złożenie odpowiedzialności za nasze życie w ręce Boga jest kolejną drogą do szczęścia.
Możemy również uczyć się na podstawie naszych doświadczeń. Czy ktokolwiek z nas spotkał kiedykolwiek prawdziwie szczęśliwą osobę, która była całkowicie zapatrzona w siebie? Czy pamiętamy jakichś szczęśliwych, pogodnych ludzi wśród naszych kompanów do picia? Czy któryś z naszych tymczasowych sukcesów i zwycięstw przyniósł trwałe szczęście?
Doświadczenie AA daje nam odpowiedzi, których potrzebujemy. Szczęście zawsze zmierza w kierunku miłości i służby, nigdy w kierunku egoizmu. Zasługujemy na szczęście, ale musimy zasiać nasiona szczęścia poprzez nasze myśli i działania.
Będę dziś szczęśliwy. Jeśli się czymś martwię, odłożę to zmartwienie i pozwolę sobie być szczęśliwym pomimo tego. Zasługuję na szczęście i zwykle to ja jestem za nie odpowiedzialny.
Aby świat stał się przyjaznym miejscem, trzeba pokazać mu przyjazną twarz
Zaczynamy się uczyć, że dostajemy to, czego oczekujemy. Dlaczego? Jeśli wierzymy, że ludzie chcą nas dopaść, nie będziemy ich dobrze traktować. Będziemy myśleć, że w porządku jest „dopaść ich”, zanim oni „dopadną nas”. Wtedy będą źli i będą chcieli wyrównać rachunki. I tak dalej. Wspaniale jest, gdy możemy spotkać się ze światem z równowagą. Jesteśmy uczciwymi ludźmi. Możemy oczekiwać, że inni będą wobec nas uczciwi. Mamy do tego wiarę, siłę i odwagę, ponieważ ufamy naszej Sile Wyższej.
Siło Wyższa, powierzam moje życie Twojej opiece. Użyj mnie, bym szerzył Twoją miłość wśród innych.
Dziś będę szerzyć życzliwość. Będę witać ludzi z uśmiechem.
Uczucia z lamusa
„Ciągle jeszcze zdarza mi się mieć złe dni. Ale nie przejmuję się tym zbytnio. Zdarzało mi się mieć całe złe łata.”
Czasami stare uczucia zakradają się z powrotem do naszego życia. Czasami czujemy się beznadziejnie; jesteśmy przestraszeni, zawstydzeni. Czasami czujemy się nieadekwatni, niekochani, wykorzystani, bezradni i pełni urazy. Na tym właśnie polega współuzależnienie, stan określany przez niektórych jako „choroba duszy”.
Wielu z nas czuło się tak w momencie rozpoczynania leczenia. Czasami stare uczucia pojawiają się już po rozpoczęciu leczenia. Czasami jest to uzasadnione. Pewne wydarzenia mogą wywołać takie reakcje – rozpad związku, stres, problemy w pracy, w domu lub w relacji z przyjacielem. Takie reakcje mogą być wywołane przez różne zmiany życiowe albo chorobę.
Czasami uczucia te powracają bez konkretnego powodu.
Powrót starych uczuć nie oznacza powrotu do punktu wyjścia w naszym zdrowieniu. Nie oznacza również, że odnieśliśmy porażkę. Stare uczucia nie oznaczają, że czeka nas długi, bolesny okres złego samopoczucia. One po prostu są.
Rozwiązanie jest takie samo, jak zwykle: stosuj podstawowe zalecenia. Niektóre z nich to miłość i ufność do siebie samego, oderwanie się, konfrontowanie uczuć, dawanie i przyjmowanie wsparcia od członków grupy, stosowanie afirmacji i zdolność cieszenia się życiem.
Inną podstawową zasadą jest stosowanie programu Dwunastu Kroków. Często podczas pracy nad Krokami stajemy się silniejsi, aby ćwiczyć inne podstawowe zalecenia, takie jak oderwanie się i miłość do siebie.
Kiedy stare uczucia powracają, pamiętaj, że istnieje skuteczna droga wyjścia.
Dzisiaj, jeżeli znajdę się w czarnej otchłani współuzależnienia, zacznę pracować nad Krokami, aby się z niej wydostać.