Niczym ślepiec, który stopniowo odzyskuje wzrok, z wolna dążyłem po omacku ku Krokowi Trzeciemu. Uświadomiwszy sobie, że jedynie Siła Większa niż ja sam może wyratować mnie z otchłani, w którą wpadłem, wiedziałem, że muszę zbliżyć się do tej Siły i mocno jej się uchwycić, a wówczas będzie ona dla mnie kotwicą na nieprzyjaznym oceanie. Choć w owym momencie była we mnie zaledwie odrobina wiary, wystarczała ona, bym zrozumiał, że już czas, abym przestał polegać na swoim pysznym ja i zastąpił je trwałą, stabilną mocą, która może pochodzić jedynie od Siły Większej niż ja sam.

Ludzie pełni pychy są nieświadomi i ślepi na własne wady. Nie jest więc im bynajmniej potrzebne podnoszenie na duchu. Trzeba im natomiast pomóc w znalezieniu jakiejś szczeliny we wzniesionym przez miłość własną murze, przez którą to szczelinę mógłby przebić się promień rozsądku.

Rozwijanie pokory niewątpliwie leży u podstaw każdego z Dwunastu Kroków Anonimowych Alkoholików. Bez pokory żaden alkoholik nie utrzyma się w trzeźwości.

Jednakże to minimum pokory, które jest potrzebne do utrzymania trzeźwości, nie wystarcza, zdaniem wielu uczestników AA, do osiągnięcia prawdziwego zadowolenia z życia. Trzeba jej znacznie więcej zarówno po to, by żyć pożytecznie, jak i po to, by w sytuacjach krytycznych móc znaleźć oparcie w dostatecznie silnej wierze.

Możemy stać się nowymi ludźmi, postępując uczciwie w każdej sytuacji, jedna po drugiej. Każdy dzień, przeżyty uczciwie i zgodnie z naszymi możliwościami, owocuje nowymi doświadczeniami, bogatszymi i pełniejszymi niż dzień wcześniej.

Jeśli nie będziemy żyć uczciwie, naszym przeznaczeniem będzie pozostanie w starych koleinach. Bycie uczciwym wobec siebie i innych stwarza nam wiele nowych możliwości.

„Odłączanie się z miłością” jest tym, co robią bliscy alkoholików, gdy zdają sobie sprawę, że nie mogą ich zmienić. Ta sama zasada powinna mieć zastosowanie w każdej niepokojącej sytuacji, ale jak to działa? Jak mogę oderwać się od ludzi, którzy naprawdę mi przeszkadzają – zwłaszcza od współpracowników, szefa lub klienta?

Tajemnica dystansowania się jest wyrażona w biblijnym nakazie: „Nie stawiaj oporu złu”. Nie walczymy ani nie opieramy się drugiej osobie, ani nawet nie próbujemy zmienić jej zachowania. Przestajemy wierzyć, że zachowanie drugiej osoby może naprawdę kontrolować nas w przyszłości. Stajemy się bezosobowi w stosunku do czegoś, co kiedyś było bardzo naładowane urazą i goryczą. Jednak w żadnym momencie nie mówimy, że złe zachowanie drugiej osoby jest w porządku, ani nie okłamujemy samych siebie na temat tego, co robi druga osoba.

Oderwanie się nie oznacza, że rezultatem będzie wyzdrowienie lub zmiana dla drugiej osoby. Czasami tak się dzieje i jesteśmy wdzięczni, gdy tak się dzieje. Jeśli odłączymy się we właściwy sposób, wynik zawsze będzie lepszy niż cokolwiek, co moglibyśmy osiągnąć walcząc z sytuacją. Musimy liczyć na korzystny wynik, jeśli pozostaniemy trzeźwi i pod kontrolą w środku szalonej sytuacji.

To podsumowuje sposób, w jaki żyliśmy. Byliśmy zakochani w sobie. Musieliśmy być w centrum uwagi.

Nasza własna wola szalała. Powrót do zdrowia wyciąga nas z tego, uczymy się skupiać na innych. Uczymy się docierać do nich z miłością. To najlepszy sposób, by pokochać siebie. Nie oznacza to, że żyjemy naszym życiem poprzez innych. Oznacza to, że zapraszamy innych do naszego życia. Oznacza to również, że prosimy o zaproszenie do ich życia. Powrót do zdrowia przełamuje naszą samowolę. Robi miejsce dla innych w naszym życiu.

„Czy inni nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo cierpię?”. „Nie obchodzi ich to, że potrzebuję pomocy?”. „Nie zależy im na mnie?”.

Nieważne, czy inni zdają sobie sprawę i czy im na nas zależy. Ważne, żebyśmy my zdawali sobie sprawę i żeby nam na sobie zależało. Często, gdy wyciągamy rękę w czyjąś stronę, oczekując współczucia, dajemy tym do zrozumienia, że nie w pełni zaakceptowaliśmy własny ból. Nie zdobyliśmy jeszcze umiejętności troszczenia się o siebie. Oczekujemy od innych takiej świadomości, na jaką nas samych jeszcze nie stać.

Naszym zadaniem jest znaleźć dla siebie współczucie. Współczucie jest pierwszym krokiem w kierunku zaprzestania bycia ofiarą. Jesteśmy na drodze do odpowiedzialności, zadbania o siebie i przemiany.