Udręka bywa nam bliższa niż śmiech. Czujemy ją w porażkach, w stratach, w niespełnionych nadziejach. Cierpienie często rodzi się ze strachu — i naturalnie chcemy go uniknąć. A jednak to właśnie ono potrafi nas kształtować. Wzbogacać. Pogłębiać. Ból, którego doświadczamy, uczy nas wrażliwości. Przygotowuje nas, byśmy mogli towarzyszyć innym w ich trudnych chwilach. Łączy nas w człowieczeństwie.

Śmiech także jest darem. Rozjaśnia perspektywę. Pozwala spojrzeć na cierpienie z innej strony. I rodzi więcej śmiechu. Życie nabiera pełni dzięki obu tym doświadczeniom — przypływom i odpływom, lekkości i bólowi. Jedno bez drugiego nie tworzy całości. Gdy pamiętamy, że cierpienie również leczy i przygotowuje nas na kolejne dary, łatwiej je przyjąć. Mogę pomóc innym nieść ich udrękę. To mnie zmiękcza.

I robi miejsce dla śmiechu, który zawsze wraca.